
Paris, como se pode supor, fala da capital gala, mais sen falar dela. Si, aparece a torre Eiffel; si, aparece o Sena; si aparecen as rúas os cafés o ambiente parisiense. Porén, do que fala esta película é da xente, a que, na realidade, fai que unha cidade sexa algo vivo e non unha simples acumulación de tixolos e tellas, unha simple extensión de alcatrán e azo.
Juliette Binoche, Fabrice Luchini, Albert Dupontel e Romain Duris destacan nun reparto que compón o retrato humano que Cédric Klapisch realiza con modestia e bo gosto. Dito retrato desenrólase a partir da xente que pasa por debaixo do terrazo do enfermo Pierre e entrelázase en historias que non son máis ca retallos das vidas desas persoas, unha esculca simples.
Así, emerxe un París humano, fóra dos tópicos edulcorados cos que estamos acostumados, onde a xente, coma en calquera outro sitio, ama sofre ri chora ou simplesmente vive.
Un París ao que dá máis gana ir.
(Deixo esta canción de Wax Tailor, que aparece no filme e que leva días sen saír da miña cabeza)





